STOWARZYSZENIE MARYI KRÓLOWEJ SERC

„Stowarzyszenie Maryi Królowej Serc jest wspólnotą duchową, która skupia wiernych świeckich i duchownych pragnących żyć głębiej Ewangelią. Jego istotą jest całkowite oddanie się Chrystusowi przez ręce Maryi, zgodnie z nauką św. Ludwika Marii Grignion de Montforta. Członkowie, pozostając w swoim codziennym środowisku życia – w rodzinie, pracy czy parafii – starają się świadczyć o Chrystusie i szerzyć Jego Królestwo w świecie. Stowarzyszenie stanowi swoiste „rozszerzenie” duchowości i misji Misjonarzy Montfortanów i działa z nimi w organicznej jedności.

Celem Stowarzyszenia jest wierność obietnicom chrzcielnym i pogłębianie więzi z Jezusem poprzez praktykowanie „prawdziwego nabożeństwa do Maryi”, które św. Ludwik ukazywał jako doskonałą drogę do zjednoczenia z Chrystusem. Jego członkowie podejmują akt poświęcenia się Jezusowi przez Maryję i zobowiązują się do życia według tego aktu – nie przez zmianę swojego stanu czy zewnętrznych obowiązków, ale przez przenikanie codziennego życia duchem Ewangelii. W ten sposób stają się świadkami wiary w swoim otoczeniu i współpracownikami Kościoła w szerzeniu Królestwa Bożego.

Korzenie Stowarzyszenia sięgają pragnienia św. Ludwika de Montforta, aby osoby oddające się Jezusowi przez Maryję mogły tworzyć wspólnotę i wzajemnie umacniać się na drodze wiary (zob. Tratkat o prawdziwym nabożeństwie…, nr 227).

Pierwsze Bractwo Maryi Królowej Serc powstało w 1899 roku w Ottawie. Zapisał się do niego sam papież Pius X i w 1913 roku nadał mu tytuł arcybractwa, a przez dziesięciolecia powstawały liczne ośrodki na całym świecie. W 2001 roku Stolica Apostolska zatwierdziła nowe statuty i połączyła wcześniejsze formy w jedno Stowarzyszenie Maryi Królowej Serc, dając mu nowy impuls do rozwoju.

Dziś Stowarzyszenie obecne jest w wielu krajach i działa pod opieką Misjonarzy Monfortanów. Jego międzynarodowy ośrodek znajduje się przy domu generalnym w Rzymie, natomiast regionalne centrum Stowarzyszenia znajduje się w Częstochowie w domu św. Gabriela. Wszyscy, którzy chcieliby się do niego zapisać proszeni są o kontakt z nami”

za: http://montfortanie.pl/o-nas/stowarzyszenie.html

STATUT

Stowarzyszenia Maryi, Królowej Serc

_________________________________________________________________________________________

Charakter i cel

Art. 1. – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc zrzesza wiernych, duchownych i świeckich, którzy pragnąc być świadkami prawdy Ewangelii[1] postanawiają dochować wierności obietnicom chrztu świętego poprzez pełne poświęcenie się Chrystusowi przez ręce Maryi. W tym celu zobowiązują się do doskonałego praktykowania prawdziwego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, którego nauczał św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, którego obierają swoim duchowym przewodnikiem i mistrzem[2].

Art. 2. – § 1 – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc, organicznie połączone z Towarzystwem Misjonarzy Maryi, nie ma własnej struktury prawnej[3]. Jego członkowie uczestniczą, każdy we własnym środowisku, w misji ojców montfortanów w Kościele: ustanawianiu Królestwa Jezusa przez ręce Maryi[4].

§ 2 – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc stanowi w ten sposób niejako „rozszerzenie” Towarzystwa Misjonarzy Maryi, nie w znaczeniu, jakoby miało obejmować wszystkich, ale aby „wcześniej czy później Najświętsza Panna miała więcej niż kiedykolwiek dzieci, sług i niewolników miłości i aby przez Nią Jezus Chrystus, mój Mistrz, jeszcze bardziej królował w sercach”[5].

§ 3 – Stowarzyszenie nie pozostaje zatem w służbie wobec Towarzystwa Maryi, lecz jest wraz z nim w służbie Maryi Królowej, w służbie Kościoła świętego, dusz, ludu Bożego, Królestwa Jezusa przez Maryję.

Ośrodki

Art. 3. – Międzynarodowy Ośrodek Stowarzyszenia Maryi, Królowej Serc ma siedzibę w domu generalnym Towarzystwa Misjonarzy Maryi. Każdy kraj może mieć własny ośrodek krajowy (regionalny,…), założony przez Przełożonego Generalnego bądź jego delegata.

Art. 4. – § 1 – Przełożony Generalny Towarzystwa Maryi jest Dyrektorem Generalnym Stowarzyszenia Maryi, Królowej Serc. Ma on władzę mianowania, dla różnych ośrodków, dyrektora delegowanego na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym.

§ 2 – Chcąc mianować dyrektorem jednego z ośrodków Stowarzyszenia księdza diecezjalnego, Przełożony Generalny musi przede wszystkim uzyskać zgodę Ordynariusza tego kapłana; co zaś tyczy się kapłana zakonnego, ale nie montfortanina, musi uzyskać zgodę wyższego przełożonego tego zakonnika.

Rola dyrektorów

Art. 5. – § 1– Dyrektor generalny przekazuje dyrektorom poszczególnych Ośrodków rozporządzenia i polecenia, które uznaje za pożyteczne oraz sprawuje nadzór nad ich stosowaniem.

§ 2 – Dyrektor Generalny wydaje zezwolenie na zakładanie nowych ośrodków. Do jego kompetencji należy zbadanie i zatwierdzenie, za zgodą doradców, statutów poszczególnych ośrodków.

Art. 6. – § 1 – Dyrektorzy Ośrodków służą pomocą członkom Stowarzyszenia w poznawaniu, zgłębianiu i pełniejszym przeżywaniu duchowej drogi będącej dziedzictwem św. Ludwika Marii de Montfort. Wzywają ich do wiernego wypełniania przyrzeczeń chrzcielnych, a tym samym do wiernego naśladowania Jezusa Chrystusa, Mądrości Przedwiecznej i Wcielonej, dla zbawienia świata przez całkowite zawierzenie się Maryi, dzięki której, za sprawą wszechmocnego działania Ducha Świętego, Jezus zechciał do nas przyjść.

§ 2 – Dyrektorzy Ośrodków mają przypominać członkom o obowiązku głoszenia w swoim środowisku, przede wszystkim poprzez własny przykład, tej drogi życia, by coraz bardziej nastawało Królestwo Jezusa przez Maryję[6].

Art. 7 – O ile członkowie mają rzeczywiste prawo do otrzymania formacji, której potrzebują i której szukają, dyrektorzy mają obowiązek zapewnić im, w sposób bezpośredni lub pośredni, formację początkową i permanentną[7].

W tym celu Przełożony Generalny zatroszczy się o przygotowanie programu lub podręcznika, w którym zostaną jasno określone etapy poprzedzające przyjęcie kandydata do Stowarzyszenia, jak również obowiązki w formacji permanentnej. Przełożony Generalny przedłoży program lub podręcznik do oceny i zatwierdzenia przez Radę Generalną.

Członkowie

Art. 8 – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc jest otwarte dla wszystkich wiernych (świeckich, duchowieństwa, zakonników), którzy pragną podjąć trud duchowej i apostolskiej drogi zaproponowanej przez św. Ludwika Marię de Montfort.

Do osób zakonnych stosuje się kan. 307, § 3.

Art. 9 – Do Stowarzyszenia może zostać przyjęta osoba, która po odbyciu niezbędnej formacji i przygotowania składa akt poświęcenia się Jezusowi, Przedwiecznej i Wcielonej Mądrości, przez ręce Maryi, według formuły św. Ludwika Marii de Montfort. Przyjęcie następuje po złożeniu przez kandydata umotywowanej prośby i jej pozytywnym rozpatrzeniu przez Dyrektora, w momencie dokonywania aktu poświęcenia, wypowiedzianego w obecności Dyrektora lub jego pełnomocnika i wpisanego następnie do rejestru Stowarzyszenia.

Zobowiązania

Art. 10 – Zawierzenie, przez które wierny wiąże się ze Stowarzyszeniem, wymaga zobowiązania do życia duchowym dziedzictwem św. Ludwika Marii de Montfort we własnym stanie, własnym środowisku i miejscu pracy. Wierny dołoży wszelkich starań, aby uczynić je istotą całego swojego życia, pozwolić by przeniknęło jego czyny i apostolstwo.

Odnawiając codziennie własny akt poświęcenia, wspiera on na miarę swoich możliwości apostolat Towarzystwa Maryi, stosując się do zarządzeń Dyrektora Generalnego.

Art. 11 – Dla chętnych członków Dyrektor Generalny może utworzyć wewnątrz Stowarzyszenia:

• grupę, która zobowiąże się poprzez obietnice lub śluby, odpowiednio do swojego stanu, do życia według rad ewangelicznych w duchu nauczania św. Ludwika Marii de Montfort;

• grupę, która zaangażuje się w szczególną formę apostolatu, w duchu nauczania św. Ludwika Marii de Montfort.

Art. 12 – Dyrektor Generalny zadba o przygotowanie w tym celu szczególnych regulaminów, odpowiadających zarówno powołaniu wspomnianych członków jak charakterowi Stowarzyszenia. On to, przy udziale doradców, bada je i zatwierdza, jeśli zostaną uznane za odpowiednie, by prowadzić wiernych drogą wiodącą do Przedwiecznej Mądrości Wcielonej, Jezusa, Syna Bożego i Syna Maryi.

Dzielenie się dobrami duchowymi

Art. 13 – Wraz ze wstąpieniem do Stowarzyszenia jego członkowie są duchowo zjednoczeni z całą rodziną montfortańską. Z umiłowaniem obchodzą liturgiczne święta, które są znakiem i wypełnieniem tej komunii. Najważniejszym z nich jest obchodzone 25 marca święto Zwiastowania Pańskiego[8]. Członkowie Stowarzyszenia w szczególny sposób obchodzą także Boże Narodzenie, 25 grudnia, Niepokalane Poczęcie, 8 grudnia, oraz wspomnienie św. Ludwika Marii de Montfort, które przypada 28 kwietnia. Członkowie uczestniczą w duchowych bogactwach, których udziela rodzinie montfortańskiej Ta, która „oddaje się bez reszty temu, kto wszystko daje”[9].

Art. 14 – Wstąpienie do Stowarzyszenia powoduje powstanie wzajemnych więzi braterstwa i solidarności pomiędzy wszystkimi członkami rodziny montfortańskiej. Nowy członek uczestniczy w radościach i cierpieniach swojej nowej rodziny. Jest szczęśliwy, mogąc czerpać ze skarbca tej rodziny i stara się wzbogacać go modlitwą i ofiarą ze swojego życia, udoskonalonego montfortańskim aktem poświęcenia.

Zmiany w statutach

Art. 15 – Za zgodą swoich doradców Przełożony Generalny może wprowadzać do niniejszych Statutów, zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską, zmiany, które nie mogą jednak naruszać charakteru i celu Stowarzyszenia. Servatis Caeteris de jure servandis.

Tekst zatwierdzono, Rzym, 26.04.2001 r.

++++++++

Udzielanie odpustów

Na mocy Dekretu Penitencjarii Apostolskiej (z dn. 22 maja 2001 r.)

Członkowie Stowarzyszenia Maryi, Królowej Serc mogą uzyskać odpust zupełny, o ile – spełniając zwykłe warunki (spowiedź sakramentalna, przyjęcie Komunii św., modlitwa w intencjach Ojca Świętego) oraz wyrzekając się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, złożą lub odnowią, obietnicę wiernego przestrzegania Statutów, przynajmniej prywatnie:

W dniu wstąpienia do Stowarzyszenia;
W Wielki Czwartek, liturgiczne święta Bożego Narodzenia, Zwiastowania Pańskiego, Niepokalanego Poczęcia NMP, w dniu wspomnienia św. Ludwika Marii Grignion de Montfort, a także w pierwszą sobotę każdego miesiąca.

[1] Są oni świadkami prawdy na wzór Jezusa, który przed Piłatem mówi, że przyszedł, aby dać świadectwo prawdzie (por. J 18,37); na wzór wszystkich męczenników, świeccy są współpracownikami prawdy (por. 3 J 8); Apostolicam Actuositatem, 6; „Ponieważ Ojciec chce, byśmy poznali i prawdziwie kochali Chrystusa w każdym z naszych braci, słowem i uczynkiem, dając w ten sposób świadectwo prawdzie” (Gaudium et Spes, s. 93).
[2] Por. Redemptoris Mater, s.48.
[3] Por. KPK, kanony 303 I 312, § 2.
[4] Por. Prawdziwa Pobożność, s. 227; Monfortanin dzisiaj, s. 9, 39, 48
[5] Prawdziwa Pobożność, s. 113
[6] Nie tylko księża, lecz „wszyscy świeccy współpracują dla powiększenia Królestwa Chrystusa w świecie […]. Każda osoba świecka ma być przed światem świadkiem zmartwychwstania i życia Pana Jezusa oraz znakiem Boga żywego” (Lumen gentium 35 i 38).
[7] Por. KPK, kan. 677, § 2
[8] Por. Prawdziwa pobożność, s. 243
[9] Prawdziwa Pobożność, s. 141