TRAKTAT ODC. 9 – PRAKTYKI NABOŻEŃSTWA DO MARYI
„Ponieważ istota tego nabożeństwa tkwi we wnętrzu człowieka, które ma zostać przez nie ukształtowane, nie znajdzie ono jednakowego zrozumienia u wszystkich. Jedni zatrzymają się na tym, co w nim zewnętrzne, i nie pójdą dalej – tych będzie najwięcej. Inni zaś wnikną do jego wnętrza, ale wejdą tylko na pierwszy stopień” /119/.
Czy praktyki zewnętrzne, które opisuje św. Ludwik, są mi znane? Nie tylko z nazwy i opisu, ale przede wszystkim z własnego doświadczenia – czy sam je wykonuję w głębokiej wierze i czci dla Najświętszej Maryi Panny? Czy coś zmieniło się w moim życiu duchowym od dnia zawierzenia? Na którym stopniu jestem? A jeśli jeszcze nie wszedłem na pierwszy stopień, to czy moim celem jest wejść na drugi, trzeci…?
Samo odmówienie aktu zawierzenia to nie wszystko – niesie ono za sobą cały szereg zobowiązań i praktyk, które prowadzą nas do zjednoczenia z Chrystusem. Mamy oddychać Maryją. Wykonywać każdą naszą czynność, wypowiadać każde nasze słowo, ukierunkować każdą naszą myśl wspólnie z Maryją.
Ile razy zdarza nam się przeżyć dzień samotnie, bo przecież tempo życia jest tak szybkie – praca, dom, dzieci…? Ale prawda jest taka, że nasze zabiegane życie nigdy nie będzie przepełnione Bożą miłością, jeśli na pierwszym miejscu nie postawimy Jezusa Chrystusa. Jeśli będziemy zapominać o praktykach zewnętrznych, które opisuje św. Ludwik. Jeśli nie możesz odmówić wszystkich części Różańca, odmów jedną. Jeśli nie przywitałeś się z Maryją od razu po przebudzeniu, przywitaj się z Nią przy pierwszej kawie. A może zamiast od razu wracać do domu, skręcisz w uliczkę prowadzącą do kościoła lub kaplicy, by zatrzymać się przed Najświętszym Sakramentem?
Zacznij oddychać Maryją! Żyj z Nią tu i teraz. Nie odkładaj życia z Nią na później… na lepszy moment… na chwilę, gdy będziesz miał spokój. Bo takich chwil może nigdy nie być. I co powiesz na końcu swojej drogi do zbawienia? Czy znowu powtórzysz: „Ale ja nie miałem czasu”? Tylko że wtedy może być za późno.
Drogi Niewolniku z Miłości, a może dopiero kandydacie na Niewolnika, Maryja Cię wybrała, zaprosiła Cię do zawierzenia siebie Jezusowi przez Jej ręce. To wezwanie zobowiązuje. Nie jesteś na tej drodze przypadkowo. To Ona wybrała właśnie Ciebie – nie sąsiadkę, nie panią ze sklepu obok (jeszcze nie). Właśnie Ciebie. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że od tego momentu Jezus patrzy na Ciebie inaczej? Z oczekiwaniem? On czeka na Ciebie i patrzy na Twoją relację z Jego Matką. Patrzy na Ciebie najczulszym spojrzeniem, jakie można sobie wyobrazić. Patrzy, jak idziesz z Nią przez życie. A kiedy o Niej zapominasz, kiedy wykonujesz te praktyki niedbale, w pośpiechu, bez uwagi i szczerej intencji – w Jego sercu rodzi się ogromny ból.
Słowo „praktyki” brzmi dość technicznie i nie oddaje w pełni zamysłu tego nabożeństwa. Bo te praktyki to w rzeczywistości pogłębienie Twojej osobistej relacji z Maryją i Jezusem.
My każdego roku 20/21 lutego rozpoczynamy rekolekcje po raz kolejny. Niech pierwszy dzień rekolekcji będzie dla nas pięknym świętem, w którym pójdziemy na Mszę Świętą, przyjmiemy Komunię Świętą z pełną świadomością, że kolejne 33 dni poświęcimy Maryi i Jezusowi. Te 33 dni mogą być naszą przemianą. Może wejdziesz wreszcie na ten wyższy stopień, o którym wspomina Ludwik? Może ja wejdę? Bo stać w miejscu – to najgorsza opcja.
Czy rzeczywiście oddaję każdy dzień Maryi, czy może tylko wtedy, gdy mi wygodnie?
Czy moje praktyki duchowe są żywe i pełne miłości, czy wykonuję je mechanicznie?
Jak często w ciągu dnia kieruję swoje myśli ku Jezusowi i Jego Matce?
Czy zapraszam Maryję do każdej sfery mojego życia, czy tylko do tych, które uważam za „duchowe”?
Czy naprawdę chcę się przemieniać, czy podświadomie boję się, że zawierzenie coś w moim życiu zmieni? Jakie konkretne kroki mogę podjąć, by ten czas rekolekcji nie był tylko okresem praktyk, ale prawdziwą drogą do głębszej relacji z Bogiem?
Czytamy Traktat, tezy od 115 do 119 lub słuchamy audiobooka od 02:30:10 do 02:40:30.
/AB/